باید به شب چراغی بیاویزم

بگیرد روشنایی را از روزهای من

دردهایمان، خود برای یک عمر

شادی کافی است

اگر بیاموزیم هیچ گاه

هیچ گاه عاشق نشویم  ...

می گفتی تنهاییشان را

با تنهایی تو می خواهند پر کنند  ...

با تو تنها تر شده ام

چشمانت سهم کیست ؟!

سی سال گذشت            

تا فهمیدم – تو تو – ی من

با پیش داوری های خود

            در خود رفت

و نشانه هایم را ندید

سفیدی موهایمان

چین و چروک صورتمان

و تمام سالهای انتظار می گویند

عشق با فاصله هاست که زنده می ماند ...

سرباز نود و نه شبانه روز را با خیال خوشِ رهایی زیست

و در انتها از رویارویی با ”حقیقتِ تهی عشق” گریخت ...

حالا من صدمین شب را به تو هدیه می کنم

می توانی شب های آزمون خویش را زندگی کنی؟

می گویی هر چه بیش تر می جویی او را

                                  دور تر می شود

مگر نمی دانستی بر فریب زندگی

          باید دور زد ...

   تنها دوری است که تو را نزدیک می کند

و وقتی یافتی دگر فاصله ای در میان نیست !

من از هجای ع ش ق هیچ نمی دانم، اما

از حقیقت ِ

       باران

            اشک

                     ساحل

                         انتظار

          و بوسه    

فهمیدم رویاها حقیقت می یابند

                            هرچند در آخرین دم

                   و در غبار سالهای خاموشی  ...

بسیار سفر کردیم اما

    به شهر خود بازنگشتیم

حقیقت باید جایی

                  در زیر باران

لگد کوب شده باشد

  او ماند و در گریز، عاشق مرد

  من رفتم و در حسرت

                         عاشق ماندم

پی نوشت یک:

      و اگر نیستی نبود و

       سکوتی و

      شبی ...

      نه تو بودی و

                       نه منی !!!

پی نوشت دو:

و برف   ...

 گفته بودی با اولین بارش برف

همدیگر را می یابیم

   گویا این تابستان بود که تب کرده بود

 و پاییز را به حوالی جنون کشاند

به حتم

با رویش بهار

          جوانه شور

           به نگاهت سبز خواهد شد ...

پی نوشت سه:

نقطه را گذاشتم

سطر را در دفتر تو شروع می کنم

پیش از آن

             تمام من را پاک کن !

روایت خودم از فیلم!