از هم دوریم

که باشیم

نیمی از من آنجاست

نیمی از تو

اینجا
این همه خاطره که در چمدان جا نمی‌شود

نیستی
و این فقط کمی عجیب است

گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمی‌زنیم

و در قوری لب پَر

چای دم نمی‌کنیم

یا روی کاناپه‌ی زوار در رفته‌ات لم نمی‌دهیم

که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند

و شهر

از همیشه سردتر

خالی­تر

گیرم که دلتنگ تمام هم آغوشی‌هایمان

و ملافه‌های چروک خورده­ایم

این‌ همه بوسه که در چمدان جا نمی‌شود

نیستی
و این فقط کمی عجیب است 

هنوز گل‌های قاصد می‌رویند

هنوز بادها می‌وزند

هنوز همه‌ی راه‌ها به شهر می‌رسند

و همه‌ی شهرها

به تو

نیستی

و در قلب من حفره‌ایست

به بزرگی تمامِ بودنت

حفره‌ای

که با هیچ چیز پر نمی‌شود

و این

فقط

کمی

عجیب است.

پی­نوشت: همیشه روزهایی هست که انسان در آن کسانی را که دوست می­داشته بیگانه می­یابد!

موزیک نوشت: یکی بود، یکی نبود ...